Albert Heijn let helemaal niet op de kleintjes - Renée O
Mopper, kreun, mopper, steun, mopper, mopper, kreun, kreun, mopper, au! Hele lelijke vloek…!
Ja, ja, lieve lezer. Als het even tegenzit, kan ik een ware moppersmurf zijn.
O, u wilt weten waarom? Welnu, ik mopper op de huidige designwereld en middenstand die mij, zo lijkt het, een complex willen aanpraten om mijn geringe lengte!
Ik heb nooit enige frustraties om mijn lengte gehad. ‘Klein-maar-fijn’ is altijd mijn devies geweest. Het heeft mij een kleine zestig jaar op de been gehouden, maar nu heb ik het er even helemaal mee gehad.
Albert Heijn, kaasboer, kledingboetiek… wat hebben jullie toch tegen kleine mensen?
Om niet steeds van die plastic tasjes te hoeven aanschaffen, kocht ik uit milieuvriendelijke overwegingen vandaag bij Albert Heijn zo’n grote shopper. Enthousiast om deze ecologisch verantwoorde daad vulde ik hem met mijn boodschappen en haalde hem van de loopband af.
Hm, aan de grote kant, dacht ik onmiddellijk, maar ik ging goedgemutst op pad voor de volgende boodschappen. Na een meter of vijftig echter verdween mijn goede humeur als sneeuw voor de zon. Die tas bleek niet alleen veel te breed, want bij het geringste windvlaagje wikkelde hij zich om mijn been, maar hij was ook veel te lang! Althans, voor mijn postuur. Hij sleepte praktisch over de grond!
Wilde ik de bodem dus heel houden - om de boodschappen niet op de stoep te doen belanden - of gevrijwaard van hondenpoep of andere ongerechtigheden die men te pas en te onpas op straat tegenkomt, moest ik hem een paar centimeter hoger houden. Dat betekende dat mijn hand, arm en schouder na een paar minuten verkrampten, en ik de tas moest overhevelen naar de andere hand, en vice versa. Niet een nogal irritant, maar een zeldzaam irritant stuivertje verwisselen, met name omdat mijn andere hand niet vrij was, daarmee droeg ik mijn handtas.
Albert Heijn let duidelijk niet op de kleintjes, want die tas is niet alleen uiterst onhandig voor kleine mensen, ook de rekken zijn gewoon te hoog. Als Albert Heijn zijn producten tijdig zou aanvullen, is er wat dat aangaat niet veel aan de hand, maar vaak genoeg staat er nog net één pakje, zakje of flesje bovenaan achterop het vak, waardoor ik er als een chimpansee in moet klimmen om erbij te kunnen, als er even geen behulpzame vakkenvuller in de buurt is.
Maar ook de kleine middenstand kan er wat van!
Zelden contant geld met mij meevoerende, pin ik het bedrag van mijn boodschappen praktisch overal. En in negen van de tien gevallen staat het pinautomaatje niet op ooghoogte van een persoontje als ik met een lengte van slechts een meter negenenvijftig, maar bovenop een idioot hoge toonbank. Als een kleuter op mijn tenen staand voer ik kaartje en pincode in. Heel ongemakkelijk, en eigenlijk ook een beetje gênant, want ik voel me zo vreselijk met mijn neus op het feit gedrukt dat ik een onderdeurtje ben.
Zo ook in het boetiekje waar ik na de kaasboer even binnenwipte. De rekken met topjes waren zo hoog dat ik, wilde ik de boel niet losrukken en beschadigen, een verkoopster moest vragen mij te helpen, zowel met afhalen als terughangen. Uitgerekend! Want als ik ergens juist niet van gediend ben, is het van de aandacht van een verkoopster in een boetiek: te opdringerig, te complimenteus, te gemaakt glimlachend, en vaak te veel parfum.
Hoe het ook zij, ik heb stevig de pest in dat ik, nota bene uit idealistisch motief, bij Albert Heijn geld over het beurtbalkje heb gegooid. Die tas gebruik ik niet meer.
Copyright 2012, Renée Olsthoorn
Recent comments