Nogal Irritant - Krijg nou tieten! - Renée O

Nogal Irritant

opiniërend en eigenwijs


Nogal Irritant:
opiniërend en eigenwijs

Ideeën, standpunten, gedachten en emoties over maatschappelijke en persoonlijke kwesties, klein of groot, relevant of irrelevant, die de verbazing, zo niet de irritatie hebben opgewekt. Serieus maar niet zonder knipoog...

Blogs ook terug te vinden op
Aicha Qandisha
JOOP: jouw online opiniepagina
Frontaal Naakt
My Favourite Shoes
Republiek Allochtonië
Het Nederlands Leder- en Schoenenmuseum
Renée's Fanfiction
DenHaagDirect

Blogger:

Renée Olsthoorn
(1952, vertaalster Frans en Engels)

website: Aramis Translations



Photobucket

Gastbloggers:
Anne
Simone Olsthoorn
Rebecca van Putten
Dappere Dodo
Anoeska van Essen
Ben Zoutendijk
Frans Olsthoorn
Rena Breed
Inge Specht
Tommy

Shasja Dekker

Claudia Christern

Nogal Irritant

Recent comments

  • June 1, 2012 3:17 pm

    Krijg nou tieten! - Renée O

     

    “Tja, dan moet je maar niet gaan werken…”

    Deze opmerking kreeg ik naar mijn hoofd geslingerd toen ik mijn zoontje huilend achterliet in de peuterklas omdat ik, inderdaad, naar mijn werk moest. Ik wist echter dat hij zijn moedertje zou vergeten, zodra zij haar hielen had gelicht. Niets aan de hand dus.

    Deze antroposofische moeder gaf haar peuter van drie nog even de borst alvorens het aan de peuterjuffen over te geven. Een aanblik waar ik een beetje misselijk van werd. Maar haar bemoeizieke opmerking, waarmee zij impliciet aangaf dat ik een slechte moeder was, vond ik zo mogelijk nog erger, en liet haar onomwonden weten niet gediend te zijn van haar bevoogdende bejegening.

    Aan dit incidentje moest ik denken toen ik onlangs op de achtergrond - ik was aan het eten - op 1Vandaag een item behandeld hoorde dat mij bijna mijn eetlust deed verliezen. Een item overigens dat geheel niet nieuw is, en waarover ook in de tijd dat ik mijn baby’s zoogde - respectievelijk zevenentwintig en vijfentwintig jaar geleden - een topic was, getuige die moeder in de peuterschool: het tot in het oneindige aan de moederborst lebberende kind.

    Bij het consultatiebureau lagen, als ik me goed herinner, brochures waarin peuter- of kleuterzoogpraatgroepen werden aanbevolen, een en ander geïnitieerd door de antroposofische vereniging die in Den Haag vrij populair is onder intellectuele geitenwollensokken- en gehaakte mutsjes dra(a)g(st)ers.

    Nu moeten vrouwen - ik denk niet dat de man veel say in het kapittel heeft - het natuurlijk helemaal zelf weten of kinderen aan de borst blijven hangen tot zij zelf de bloes van moeder kunnen open knopen om de tepel in de mond te kunnen nemen, maar waar ik bezwaar tegen maak, is dat een dergelijke voedingsmethode ‘natuurlijk ouderschap’ wordt genoemd.

    Wat is er nu natuurlijk aan om kinderen van wie het hoofd ondertussen aanzienlijk groter is dan moeders borst, om kinderen die over een mondje beschikken met een compleet melkgebit waarmee het perfect eten kan kauwen, nog melk te laten drinken dat voor zuigelingen (het woord zegt het al) bestemd is?

    Toen ik hierover een opmerking maakte op Twitter, kreeg ik van een beweging die dit ‘natuurlijk ouderschap’ propageert onmiddellijk het advies mijn televisie uit te zetten…

    Naast het feit dat ik zelf wel uitmaak wanneer ik mijn televisie al dan niet uitzet, vond ik het een wat merkwaardig advies: als men dit langdurig zogen wil promoten, als men denkt dat zoiets heilzaam is voor een kind, zou je mogen verwachten een opsomming te krijgen van valide redenen waarom een moeder dat zou moeten doen. Maar nee, een defensieve kat werd dus mijn deel.

    Zodoende vraag ik me nog steeds af of het eigenlijk wel om het kind gaat. Misschien zijn er helemaal geen objectieve criteria die een dergelijk gedoe staven. Op mij komt het eerder over als dat een moeder geen afscheid kan nemen van haar baby. Een vorm van denial dus. Want we kunnen toch onmogelijk beweren dat alle ouders die hun baby’s slechts een paar maanden tot een jaar hebben gezoogd - zoals ondergetekende - hun kinderen schade hebben toegebracht in hun ontwikkeling?

    Wat mij betreft gaat de liefde voor een kind niet per se via de moederborst - zoals die bij de man door de maag gaat… En een kind verpletteren onder moederliefde lijkt mij voor dat kind op een gegeven moment gruwelijk benauwend.

    Zoals gezegd, iedere moeder moet zelf weten hoelang zij een kind fysiek van zich afhankelijk wil laten zijn, maar de term ‘natuurlijk ouderschap’ in zo’n verband vind ik ongepast.

     

    Copyright 2012, Renée Olsthoorn