Nogal Irritant - Over handhavingsteams, hondenpoep en (verbaal) geweld - Renée O

Nogal Irritant

opiniërend en eigenwijs


Nogal Irritant:
opiniërend en eigenwijs

Ideeën, standpunten, gedachten en emoties over maatschappelijke en persoonlijke kwesties, klein of groot, relevant of irrelevant, die de verbazing, zo niet de irritatie hebben opgewekt. Serieus maar niet zonder knipoog...

Blogs ook terug te vinden op
Aicha Qandisha
JOOP: jouw online opiniepagina
Frontaal Naakt
My Favourite Shoes
Republiek Allochtonië
Het Nederlands Leder- en Schoenenmuseum
Renée's Fanfiction
DenHaagDirect

Blogger:

Renée Olsthoorn
(1952, vertaalster Frans en Engels)

website: Aramis Translations



Photobucket

Gastbloggers:
Anne
Simone Olsthoorn
Rebecca van Putten
Dappere Dodo
Anoeska van Essen
Ben Zoutendijk
Frans Olsthoorn
Rena Breed
Inge Specht
Tommy

Shasja Dekker

Claudia Christern

Nogal Irritant

Recent comments

  • May 27, 2012 5:22 pm

    Over handhavingsteams, hondenpoep en (verbaal) geweld - Renée O

    Het is een jaar of vier geleden, ik laat mijn piepkleine bastaardkeesje uit op het groenstrookje bij mij aan de overkant. Wat in gedachten verzonken, merk ik, noch mijn vrolijke poepende en piesende hondje dat we geobserveerd worden.

    Plots komen er twee forse kerels op me af, van wie een mij al van verre toeroept of de hondendrol in het gras daar door mijn hondje gedeponeerd is (een minuscuul drolletje overigens, de omvang van een volwassen mensenduim).

    “Eh, zou kunnen,” antwoord ik, ietwat verbouwereerd.

    “Waarom raapt u ‘m dan niet op?” vraagt hij bars.

    “Tja, ik zag u niet,” zeg ik lachend, om grappig te wezen, om het ijs te breken.

    Blijken die mannen toch geen greintje gevoel voor humor te hebben! Dat had ik natuurlijk kunnen weten. Het zijn namelijk medewerkers van het handhavingsteam die hun handhavingstaak veel serieuzer nemen dan de politie zelf. Zodoende wordt deze vrouw van middelbare leeftijd - van wie het hondje nog nooit iets op de stoep heeft gedaan - even heel hardhandig op haar vingers getikt.

    “U weet toch wel dat u dat niet mag laten liggen?” vervolgt diezelfde handhaver via het gras op mij aflopend.

    “Mag dat dan wel?” vraag ik gevat, wijzend naar het door zijn lompe laarzen geplette gras.

    Weer fout. Wordt ook niet leuk gevonden.

    “Identiteitsbewijs,”  beveelt hij.

    “Dit gaat u geld kosten,” zegt de ander bijna verlekkerd.

    “Kom, kom, heren handhavers,” zeg ik. “Ik heb geen misdaad begaan. Ik woon aan de overkant en haal even een plastic zakje om een en ander alsnog op te ruimen. Ben het zakje vergeten. Een beetje coulance, alstublieft.”

    “Dat had u eerder moeten bedenken, mevrouw. Daar is het nu te laat voor.”

    Had ik maar een vreselijk valse pitbull bij me, in plaats van dit aanhankelijke zachtaardige keesje, verzucht ik inwendig.

    “Ach, zeg ik, ik begrijp het al. U moet natuurlijk uw target halen. Weet u wat? Ik ga naar huis en bel even de politie om na te gaan wat in feite uw bevoegdheden zijn, want volgens mij bent u namelijk iets essentieels vergeten: u hebt uzelf niet geïdentificeerd.”

    Als bij toverslag krijg ik twee identiteitsbewijzen onder mijn neus geduwd. Maar verder blijft met name een van de kerels me op ruwe toon bejegenen. Na wat opgewonden geharrewar, word ik zonder pardon op de bon geslingerd.

    Inwendig ziedend maar uiterlijk onverstoorbaar loop ik langs de kerels heen, steek over en ga mijn huis in. Ze roepen me nog na dat ze zo meteen aan de deur zullen komen om de zaak verder af te handelen. Ik antwoord niet.

    Nadat ik de politie heb gebeld en te weten ben gekomen dat de heren helaas voor mij toch wel in hun recht staan, doe ik voor hen open, vraag ze de boel even heel snel af te handelen, en verzoek hun vervolgens uit mijn ogen te verdwijnen. Ik ben het ‘strontzat’ om maar binnen de terminologie te blijven.

    De boete van vijfenzeventig euro - poep laten liggen, hondje los laten lopen en geen identiteitsbewijs op zak - neem ik voor lief, ik heb noch tijd noch zin in een klachtenprocedure, ondanks het feit dat ik de boete voor dit vrij onschuldige vergrijp disproportioneel vind. Maar ach, in mijn hart vind ik het moeten opruimen van hondenpoep een uitstekende verordening.  Eerlijk is eerlijk. Toch zou op dit gebied pas bij recidive bekeurd moeten worden, en een eerste keer met een waarschuwing afgehandeld moeten kunnen worden, zeker als wordt aangeboden de boel terstond op te ruimen. Een beleefde bejegening mag natuurlijk altijd, onder alle omstandigheden. 

    Ik moest aan dit incident denken toen ik geattendeerd werd op een Youtube clip waarin een aantal handhavers - later bijgestaan door echte agenten - zich disproportioneel gewelddadig op een toerist storten die - vermoedelijk per ongeluk - aan de verkeerde kant van de weg fietst bij Amsterdam Centraal. Ik heb er met verbijstering naar zitten kijken.

    Om de bezuinigingen bij de politie het hoofd te bieden, lijkt het een aardig idee om laag- of lager opgeleide al dan niet langdurig werkloze personen zonder echte politieopleiding taken te geven in het kader van de handhaving van de openbare orde. Maar houdt dit niet tevens een gevaar in? In hoeverre zijn deze mensen toegesneden een situatie juist in te schatten? Waar liggen de grenzen van hun bevoegdheden? Zijn ze daar zelf eigenlijk wel van doordrongen?

    Mijn eigen ervaring met een handhavingsteam laat zien hoe slecht deze mensen kunnen relativeren. Uit het voorval in Amsterdam blijkt dit in nog veel ernstiger mate en met grotere gevolgen. Een stukje ‘citymarketing’ waar de gemeente Amsterdam vast niet op zit te wachten.

    Kun je die mensen, die het dragen van een uniform vermoedelijk verwarren met het hebben van macht over hun medeburgers, leren relativeren?

    Ik betwijfel het, als zelfs de officiële politie zich niet kan gedragen, zoals de agent in de clip die de jonge man die het incident aan het filmen is, voor stumper uitmaakt, nadat die jonge man de agent erop heeft moeten wijzen dat hij het volste recht heeft op de openbare weg te filmen.

    Nu ken ik geen cijfers, maar weet dat veel boetes voor het, bijvoorbeeld, los laten lopen van honden, nietig worden verklaard. Het lijkt er dus op dat deze handhavers door hun onkunde en gebrek aan beoordelingsvermogen incidenten niet juist inschatten, maar ze eerder onnodig uit de hand laten lopen.

    En dat moeten we niet willen met zijn allen…

     

    Copyright 2012, Renée Olsthoorn