Een jaar geleden fulmineerde Renée O al tegen volwassenen die de vrijmarkt op koninginnedag van de kinderen hebben gestolen, maar het lijkt alleen maar erger te worden: drie dagen van tevoren beginnen obscure lieden hun vrijmarktplek in haar winkelstraat al te confisqueren.
Gemeente Den Haag, doe er wat aan!
Herinnert u zich hem nog? Die leuke reclameclip voor een uitzendbureau waarin een jongeman ongelooflijk professioneel en opgewekt in zijn eentje een uitermate drukbezochte doe-het-zelfsupermarkt runt? En waar hij als een ware duizendpoot alle klanten tevreden weet te stellen, om na afloop, als hij bij zijn afscheid stevig in de bloemetjes wordt gezet, moe maar voldaan de volgende gedenkwaardige woorden spreekt: “Het waren twee fantastische dagen.”
Bedroevend, het leven hier. Toegegeven, ook in andere landen is het leven tegenwoordig bedroevend. Die wetenschap alleen is al bedroevend. Maar we wonen hier, en niet in andere landen. Hier, waar zojuist de regering is gevallen.
Woningen met van die typische draadstaalhekjes…
Elke week kijk ik trouw op de website van woningnet.nl om te zien of er in ons dorp iets te huur is. Sinds 1996 huren wij een appartement in een redelijk drukke straat. Onze twee jongens van 9 en 11 jaar slapen in een stapelbed in het kleinste slaapkamertje. Wegens ruimtegebrek in de keuken staat de wasmachine daar ook. Het balkon is piepklein.
“Democratie is ver te zoeken in dit land. Kleinst mogelijke meerderheid wil verkiezing voor zomerreces.” Hero Brinkman
Hé, Hero! Wat leuk. Echt, ik heb je nooit eerder op een goede grap kunnen betrappen, maar de tweet die je vandaag plaatste, toont maar weer eens aan hoe een mens - ik in dit geval - zich weleens aangenaam kan laten verrassen.
Toen ik gistermiddag in het zonnetje aan een glas verse muntthee nipte op een terrasje aan Het Plein in Den Haag ontving ik via WhatsApp het volgende berichtje van mijn dochter: ‘Catshuis bombed’.
Deze woorden en/of uitdrukkingen gebruik ik min of meer regelmatig:
sowieso, überhaupt, rücksichtslos, blöder Wahnsinn, Aha-Erlebnis, Ausdauer, Gott im Himmel, Donnerwetter, Fingerspitzengefühl, Hetze, Jawohl, bitte, danke, Kitsch, selbstverständlich, Kartoffelsalat, Muesli, Konditorei, ramsch, salonfähig, Quatsch, Schmink, Streber, Sturm und Drang, Wende, Wanderlust, Umlaut, und so weiter…
En als ik alleen ben mag ik graag gedichten van Schiller of Goethe zingen, op muziek gezet door Schubert… :-)
tschüss, Renée
Ziek voel ik me, doodziek. Ik heb het niet meer. Klopt het dat mijn bed in een zwembad is veranderd, of lig ik te ijlen? Ga ik dood? Van mij mag het. Vaag voel ik dat ik van het ene bed in het andere word gerold om de van transpiratie kletsnatte lakens te vervangen voor droge. Door mijn brandende ogen zie ik iemand - een arts? - een koortsthermometer bekijken en hoor hem “105,8”mompelen… Dat moet wel Fahrenheit zijn, anders was ik al hartstikke dood geweest. Hoeveel is dat in Celsius? De lucide vraag schiet door mijn verwarde koortsige brein. Mijn hoofd bonkt. Zo moet migraine voelen, vermoed ik, vele malen erger dan de man met de hamer na een nacht van slempen.
Volgens Jan de Wit wel, het kamerlid voor de SP dat al even keurig en beschaafd oogt als zijn fractieleider, en waarnaar de commissie die de kredietcrisis moest onderzoeken, is genoemd. Een laffe beschuldiging achteraf jegens een bewindsman, die er werkelijk alles aan heeft gedaan om een ongekende crisis - zo een die zich nog nooit eerder heeft voorgedaan - te keren en daarin wonderwel is geslaagd.
…misschien wel een beetje, soms…
Met gesloten ogen achter mijn zonnebril vanwege het felle lentezonnetje dat op mijn gezicht schijnt, zit ik in bus 24 onderweg naar het centrum van Den Haag een beetje weg te dromen.
“Waarom noemt men onaangenaam koud weer ‘guur’ maar een onaangenaam, sinister persoon ‘onguur’?”
Een heel interessante vraag van mijn echtgenoot vandaag, toen we rillend van de kou de boodschappen in huis haalden voor het Paasweekend, en voldoende reden voor deze taalfanaat om deze eens even haarfijn uit te zoeken.
“Wat was het ook weer, frambozen?”
“Ja, prima, schat.”
Hubby doet iedere week de supermarktboodschappen. En op het lijstje staat in de regel ook een potje jam. Très français ontbijten we nooit hartig, maar eten we ieder twee diagonaal doorgesneden geroosterde witte boterhammen met roomboter en jam, waarbij een flinke mok café au lait wordt gedronken, voorafgegaan door een glas vers geperste sinaasappelsap. En dat alles in bed. Heel relaxed.
“Wie heeft er in hemelsnaam ooit verzonnen dat roze alleen door meisjes gedragen mag worden?”
Een goede vraag die Inge Specht in haar blog “Pretty in Pink” stelt! Niet alleen een belachelijk ‘voorschrift’ maar ook een die de mensen behoorlijk in verwarring zo niet verlegenheid kan brengen. Althans, als er mensen zijn die zich niet aan dat ‘voorschrift’ houden…
“Draagt het type goede vriendin ronde neuzen en staan puntige neuzen voor de bitch?”
Heb je als Elle-verslaggeefster de kans om dé schoenengod van dit moment, Christian Louboutin, te spreken, kom je niet verder dan zo’n suffe clichévraag. Nou ja niet helemaal, want er staan nog wel meer inkoppertjes in het interview. Wat mij dan verbaast is dat een blad als de Elle, dat een doorgeefluik voor mode en trends heet te zijn, zich zo verlaagt tot een Oud-Hollandsche hokjesgeest. En het is nog een domme vraag ook, want het zou betekenen dat de doorgewinterde fashionista om de paar seizoenen van goede vriendin in bitch en vice versa transformeert. Alsof de neuzen van je schoenen daar iets mee te maken hebben! Terwijl ik in een venijnige bui deze al net zo venijnige zinnen zit te typen, draag ik overigens ballerina’s met ronde neuzen, dus ik bedoel maar!
Emile Roemer zette er nog net niet ‘grachtengordel’ voor in het programma Buitenhof van 1 april jl., toen hij antwoordde op de vraag waar de oorzaak van de crisis ligt… Volgens hem moet deze namelijk worden toegeschreven aan het falen van ‘de elite’…
Onmiddellijk moest ik aan het liedje denken van Leen Jongewaard, dat erg populair was in het gezin waar ik ben opgegroeid… “Het is de schuld van het kapitaal”, met name het refrein schoot door mijn hoofd:
